นั่นซินะ  ความจริงเราก็ระบายในนี้ได้

เฮ้อ !!!!

คิดผิดคิดถูกว่ะที่มาที่นี้

ชอบบรรยากาศที่นี้มากเลย

มันไม่ต่างกับนครบ้านเราเลย เหมือนก้าน เหมือนกัน  มีหนอง คลอง บึง

นี่เรามาอยู่เมืองนอกแน่ปะว่ะ

เริ่มไม่แน่ใจ

หรือว่ากลับมาบ้านนอกกันแน่  แต่ก็โอหละ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ

เวลาทำงานก็ดีหน่อยไม่ค่อยคิดอะไร  คิดถึงแต่เรื่องงาน

แต่พอเวลาว่างคิดถึงพี่เจี๊ยบทุกทีเลย ไม่เห็นหน้าไม่เท่าไหร่  พอเห็นหน้าเหมือนจะขาดใจเลย

คิดถึงเป็นบ้าเลยโว๊ย

ตั้งหลายวัยแล้วไม่ได้กอด อยากหอมแก้มจะตาย

นี่ ๆ 

เก็บตังค่าเครื่องมาหาเค้านะ แล้วเรื่องอื่นเค้าจัดการเอง

ทำใหห้เหมือนคนที่นี่

ผู้หญิงทำงานผู้ชายเป็นพ่อบ้าน

รีบมาหาเค้าเลย

ไม่งั้นนะเค้าจะหาหนุ่มจีนควงด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

นานแล้วที่ไม่ได้อัพ ทั้งที่มีเรื่องอยากจะเขียนมากมาย แต่ที่ผ่านมามัวแต่ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้

รู้แต่วันนี้ จิน จะแถลงข่าว

ตอนนี้ก็เลยรอฟังข่าวอยู่ เป็นข่าวดี หรือร้ายไม่เป็นไร อย่างน้อยก็รู้แล้วว่ามันยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้

 

เมื่อวันก่อนได้คุยกับพี่ชาตฺ ต่อค่าตัวเราซะ แหม ไม่ไหวเลย ไม่น่าเชื่อเลยว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้ง เกือบ 20 ปีแล้ว

นานจังเลยเนอะ

แล้วก็เมือวานคุยกับพี่แป้วแล้วก็พี่ต๊ะ โดนว่าซะเละเลย

ไม่รู้ว่าเราไปทำให้พี่ต๊ะแกเจ็บช้ำน้ำใจตอนไหน ไม่ได้ทำอะไร หรือทำแต่จำไม่ได้

แต่ตอนที่พี่ต๊ะมาพัทยาจำได้ว่าตอนนั้น นอนยังไม่ได้นอนเลย ทำLAB ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ไม่ได้โทรหาใครเลย แม้แต่แม่

ก็น่าจะโกธละนะ เพราะแม่ยังไม่ค่อยพอใจเลย

แต่เราก็ไม่ชอบการคุยโทรศัพท์หรอกนะ อีกอย่างก็ไม่กล้ากลัวว่าคุยแล้วเค้าจะไม่คุยกับเรา

ไม่อยากรบกวนเวลาใครด้วย

เมื่อก่อนเราต้องเป็นเด็กนิสัยเสียมากแน่ ๆ เลย

เคยทำอะไรไว้ก็ไม่รับผิดชอบ แต่ก็ต้องเข้าใจนะว่าตอนนั้นยังเด็ก พอโตมาแล้วกว่าเดิมอีก 55+

พี่แกเป็นศิลปินเหลือเกิน ไม่น่าเชื่อ กลอนที่พี่แกส่งมาให้อ่านจะมีความหมายเหมือนที่เข้าใจหรือเปล่า

แล้เราเข้าใจว่าอะไร อย่าถามใน อย่าถาม เพราะจำไม่ได้แล้ว55+

คิดถึงมิยาบิจังเลย ไม่รู้ตอนนี้เป็นไงมั้ง ไม่ค่อยได้ตามข่าวเลย มัวแต่นั่งดูหนัง

 

 

ผมยาวขึ้นอีกนิดนึงแล้ว ตั้งใจจะไว้ผมยาวแล้ว

ไว้จริง ๆ คิดว่าน่าจะดีนะ แม่ก็บอกว่าไม่ต้องตัดแล้ว แต่ยังต้องตัดออกนิดหน่อยเพราะมันก็ไม่ได้ดูแลเท่าไหร่

แตกปลายซะงั้น แหะ แหะ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว เพิ่งไปตัดออกนิดหน่อย โดยช่างตาลนี้เอง

งง ว่ะ สื่ออะไรไม่รู้เรื่องเลย วันนี้ตื่นเต้นมาก

เมื่อวานด้วย ใจลอยได้ทั้งวันเลย ไม่ดีเลยนะถ้าเป็นแบบนี้นะ

แต่ฉันก็ชอบของฉันจริง ๆ นะ

แต่ก็จะหยุดเอาไว้แค่นี้แหละ ไม่ให้มากไปกว่านี้หรอก

พอใจแล้ว

............................................................................................................................

 

สงสัยว่าเราจะแก่แล้วแน่เลย

หงอย หงอย หงอย เหงาด้วย  มันก็พูดยากนะ แต่การที่ทำแบบนี้มันไม่ดีเท่าที่ควร แต่มันก็สบายใจ

ตอนนี้อยู่ที่ห้องไม่มีอะไรให้ทำเลย อ่านหนังสือก็ไม่ได้อ่าน ดูทีวีก็ไม่ได้ (ซ่า)

ก็เลยพาตัวเองมาอยู่ที่ตึกซะ

ที่สำคัญกว่านั้นอยู่ที่ห้องไม่รู้จะพูดกับใครนี่น่า

มาอยู่ที่ตึกอย่างน้อยก็ได้นั่งเล่นเน็ตหรือไม่ก็คุยกับตัวเองเพราะใช่ว่ามาที่นี้แล้วจะมีเพื่อนอยู่

แต่ก็สามารถคุยกับตัวเองได้เวลาที่ไม่มีใคร

แต่อยู่ที่ห้องนั่งคุยกับตัวเองเค้าก็หาว่าบ้านะซิทั้งที่มีคนอื่นนั่งอยู่ด้วย

ใช่ทั้งที่มีคนอื่นอยู่ด้วยแต่ต้องมานั่งคุยกับตัวเองไม่มีที่ไหนเค้าทำกันแบบนั้นหรอกมีแต่เรานี่แหละ

เศร้าจัง คิดถึงตัวเองทีไรก็เศร้าทุกที ทำไมชีวิตมันหงาอย่างนี้นะ

คนที่เห็นหน้าก็ไม่ได้คุยกัน คนที่ไม่เห็นหน้าคุยไปก็เท่านั้น ไม่ค่อยช่วยอะไรเลย ทั้งที่มีคนอยู่รอบตัวมากมายแต่ชีวิตฉันกลับเหงาอย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้ว่าคนรอบตัวเราเค้าพูดเรื่องอะไรกัน  ไม่รู้ว่าเรื่องที่เราพูกจะมีคนได้ยินหรือเปล่า  ไม่รู้ว่าสามารถพูดเรื่องอะไรกับใครได้มั้ง

แล้วจะพูดได้ตอนไหน พูดไปเค้าจะตอบเรามั๊ย เพราะฉะนั้นสิ่งที่ดีที่สุด คือ นั่งเงียบ ๆ ฟังคนอื่นคุยกัน

ที่ตึกก็ดีนะ เหมือนคนที่นี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไร อย่างน้อยฉันก็ได้มีโอกาศเป็นผู้พูดมั้งไม่ต้องฟังอย่างเดียว ถึงบางครั้งเค้าจะอยากฟังหรือไม่ก็ตาม ก็ได้ปลดปล่อยออกไปมากกว่าตอนอยู่ที่ห้องเยอะพอสมควร

เมื่ออาจารย์จะสอบนะ

อยากสอบให้มันเสร็จ ๆ ไป อยากกลับบ้านแล้ว คิดถึงบ้านแล้ว

งานนะไม่ได้คิดจะหาแล้ว ตอนนี้คิดแค่กลับบ้าน กลับบ้าน

อยากกลับบ้านเหลือเกิน

ไปอยู่กับพี่เป็กนะดีที่สุดแล้ว ไม่ต้องคิดอะไรมาก

ฉันนะ....เมื่อไหร่จะเลิกเป็นแบบนี้ซะที เมื่อไหร่ จะเป็นปกติซะที

เมื่อไหร่จะตัดใจ เมื่อไหร่จะทำใจ 

เพราะไม่ว่ายังไงก็ไม่ได้เป็นที่ต้องการอยู่ดี มีแต่คนที่บ้านเท่านั้นแหละที่เข้าใจ

อยากกลับบ้านแล้ว เพราะที่บ้านไม่เคยปล่อยให้ฉันเหงาเลยซักครั้ง ไม่เคยทิ้งฉันไว้คนเดียว

เรื่องที่เค้าคุยกันฉันคุยได้ทุกเรื่อง ไม่ต้องกลัวว่าพูดไปแล้วจะไม่มีคนตอบ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีคนสนใจ

คิดถึงแม่แล้วววววว

สอบเสร็จเมื่อจะกลับทันที

เพราะฉันไม่อยากเหงาแบบนี้อีกแล้ว

มันเริ่มถึงที่สุดแล้ว

แล้วฉันก็ไม่อยากให้มันถึงที่สุดด้วยอยากให้มันจบแค่ตรงนี้

ยังไงซะต่อหน้าทุกคนฉันก็ยังไปใช้ชีวิตแบบปกติอยู่ดี

ฉันไม่เรียกร้องอยู่แล้ว

และก็จะเป็นแบบนี้ตลอดไป 

 

ไม่ต้องมากังวลเรื่องของฉัน

ไม่ต้องมาดูแล

ไม่ต้องมาใส่ใจ

ไม่ต้องพูดอะไรทั้งสิ้น ฉันสบายดี มีความสุขดี เรื่องแค่นี้ไม่ตายหรอก ไม่ร้องไห้ด้วย

เรื่องเล็กแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก

 

 

 

 

ตอนนี้ก็ยังคิดถึงพี่วาลอยู่นะ

คิดถึงเพื่อนที่ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องของเราด้วย

เพราะเราเองก็ไม่ได้ใส่ใจใครมากมาย

 

ฝันดีนะคะ  

ช่างเป็นอะไรที่น่าเบื่อเหลือเกินนะ

ได้แน่นั่งรอ เมื่อไร่อาจารย์จะตรวจงานให้หนูซะที

อยากจะแก้งานแล้วมันจะได้เสร็จ ๆ ไปซะที รอมานานแล้วนะ

เป็นอาทิตย์แล้วนะจารย์  เวลาแก้ อาจารย์ตรวจเสร็จแล้วไม่เคยคืนเลย

ไม่ไหว ไม่ไหว

 

ช่วงนี้ชีวิตช่างเงียบเหงาเหลือเกิน ตกลงฉันอยากทำงานที่ไหนเนี๊ย อยู่กับพี่เป็กก็ดีนะ ดีมากเลย

แต่จะให้ทำงานอะไร ไม่รู้เลย  ตอนนี้

มีแผนการชีวิตแล้ว 55 เป็นแผนการที่เพิ่งคิดได้เมื่อคืน สด ๆ ร้อน ๆ เลยทีเดียว

แต่มันเป็นแผนการที่ดีมาก ถ้าเป็นไปได้ตามนั้น

หวังอยู่นะ

 

 

แล้วก็อีกเรื่องที่ไม่เข้าใจ ช่วงนี้เป็นไรนิ  ไม่ต้องมาทำแบบนั้น มันเจ็บปวดใจรู้มั๊ย

อย่าทำแบบนั้นอีก ยิ่งเป็นคนที่ถูกชัจูงได้ง่าย  ใจอ่อนแล้วแย่เลย

อย่าทำแบบนั้นอีก ฮือ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มันเป็นแบบนั้นไม่ได้  ไม่ได้จริง ๆ

เรามันแสนเลว ไม่สมควร

ไม่ต้องเจอกันเลยนะ

แต่ก็พูดยากว่ะ

ไอ้ที่บรรยายมาทั้งหมดยังไม่รู้เลยว่าเรื่องอะไร  ไม่รู้จริง ๆ นะ

เรามันก็แบบนี้แหละ ง่วงจังนะ

 

 

 

ใช่เรื่องนึงที่แน่ ๆ ต้องทำตอนนี้ก็คือลดน้ำหนัก

ต้องผอมกว่านี้จะด้วยเหตุผลใดห็ตาม

ต้องผอมกว่านี้

จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลืองมากนัก ชุดพี่เป็กมีเยอะแยะจะได้ไม่ต้องซื้อ

ต้องทำให้ได้นะตาล

 

 

 

ยังคิดถึงพี่วาลอยู่เลย มันช่างลืมยากเหลือเกิน พี่แกก็ไม่อยู่แล้วทำไมไม่ลืม ๆ ไปซะทีนะ มันคิดถึงอยู่ตลอดเลย

กลับมาได้มั๊ย

ขอร้อง

 

 

 

 

 

 

รักพี่นะคะ

คุณตาล

 

ทั้งที่มันก็ผ่านมานานแล้วแต่ตอนนี้ก็ยังทำตัวให้เป็นปกติไม่ได้

เห็นอะไร ต่ออะไรก็คิดถึงอยู่ ทุกวันนี้พยายามทำใจแล้วนะ แต่มันก็ไม่ไหวจริง ๆ

พอมาคิดว่าไม่มีพี่เค้าอยู่อีกแล้ว มันทรมานเหลือเกินเมื่อก่อนไม่เห็นหน้า แค่ได้ยินเรื่องราวของพี่เค้าก็ยังดี  แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว

ฉันพยายามแล้ว

ไม่รู้ทำไมถึงได้ปักใจขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนก็เคยคิดนะเป็นแบบนี้กก็ดีเหมือนกัน

สู้ให้พี่แกยังอยู่แล้วเรานั่งมองพี่แกเห็นแกมีความสุขยังดีกว่า

มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั๊ย  ไม่ใช่เรื่องจริง  ฉันยังไม่อยากยอมรับ

มันผ่านไปนานแค่ไหนก็ยิ่งคิดถึงมากขึ้น

บรรยากาศรอบตัวตั้งแต่วันที่ทราบเรื่องมันไม่เคยสดใสเลย ปกติท้อแท้แค่ไหน  สิ้นหวังแค่ไหน ก็ไม่มากเท่าครั้งนี้

ฉันชอบพี่วาล

ชอบมาก มากกว่าที่เคยรู้สึกกับใคร

แต่ตอนนี้พี่แค่จากฉันไปแล้ว ไปแบบไม่มีวันกลับ ฉันไม่เคยคิดจะเอาเรื่องนี้มาใส่ไว้เป็นความทรงจำ

อยากลืม อยากให้ชีวิตเป็นเหมือนทุกวัน เป็นเหมือนเมื่อตอนที่ยังไม่มีเรื่องนี้แต่ตอนนี้ยังไม่ได้

ฉันทำใจไม่ได้

ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ยังไม่ได้บอกให้พี่วาลรู้

ยังไม่มีโอกาสได้คุยกัน

ฉันรู้ฉันไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตพี่วาล แต่พี่วาลเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตฉัน

ทุกอย่างที่ฉันทำได้ ทุกอย่างต้องมีพี่วาลอยู่ในนั่น

มีหลายเรื่องมีหลายอย่างที่พี่ทำให้แล้วทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น

เวลาที่ฉันไม่มีใคร แค่ได้คิดถึง แค่คิดถึงคำพูดที่พูดด้วยกันมันก็ทำให้ฉันมีความสุขมากแล้ว

ทำไมต้องเป็นพี่วาลทำไมต้องเป็นพี่วาลที่จากไป จากไปแบบไม่มีวันกลับ

ฉันคิดถึงพี่วาล 

ไม่รู้เมื่อไหร่จะสามารถยอมรับเรื่องนี้ได้

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ไม่คิดเลย

มันทรมานนะที่ไม่ยอมรับความจริงซะที เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ เพราฉันเริ่มไม่อยากมองสิ่งรอบข้าง

มองอะไรรอบตัวเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ น่ารำคาญ ไม่สวยงาม ไม่น่าอยู่อีกต่อไปแล้ว

มองไปทางไหนไม่ว่าเห็นใคร ก็ไม่รู้สึกว่าทำให้ตัวเองมีความสุขเลย

ทำงานก็คิดอะไรไม่ออก

สมองมันไม่ยอมทำงานอีกแล้ว ทำไมเค้ามีอิทธืพลกับฉันมากขนาดนี้นะ

ทั้งที่ถ้ามองกลับกันฉันคงไม่สามารถทำให่พี่เป็นแบบนี้ได้

พี่รู้มั๊ยตอนนี้ตาลเป็นยังไงบ้าง พี่รู้มั๊ว่าตาลคิดถึง

พี่วาลอยากได้อะไรบ้าง 

ช่วยมาให้ตาลเห็นหน้าซักครั้งได้มั๊ย

อยากคุยกับพี่อีกครั้ง

ได้มั๊ยค่ะ

ตาลมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกตั้งหลายเรื่อง

ตอนนี้ยังนอนร้องไห้ทุกคืน พยามยามแล้วที่จะทำงานไม่คิดเรื่องราวต่าง ๆ แต่ทุกครั้งที่พอสมองได้ว่างก็ยังหวนกลับมาคิดเรื่องนี้อีก

ทำไมพี่จากไปเร็วเหลือเกิน

น้ำตาที่ไหลอยู่ทุกวันนี้มันเพราะอะไรกันนะ

รู้นะว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่ฉันก็ยัง.........

ฉันไม่อยากยิ้มอีกแล้ว ไม่อยากหัวเราะ

ไม่อยากคิดว่าต่อจากนี้จะทำอะไร

ฉันไม่รู้ว่าต่อจากนี้ต้องยิ้มให้ใคร เพื่อใคร แล้วเมื่อก่อนฉันทำเพื่อใคร

ไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย

ไม่ได้อยกเป็นแบบนี้หรอกนะ แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำไง

จำผิดมั๊ยถ้าฉันจะยังรักผู้ชายคนนี้ต่อไป

ขอโทษนะ

แต่ฉันชอบพี่วาลตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกัน

ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า

ได้ยินชื่อพี่ครั้งแรกนะ ชอบมากเลย

พี่ชื่ออะไรค่ะ

วาลครับ

จักรวาล

พอได้ยินนะ ขำเลย ตอนนั่นคิดว่าชื่อพี่ตลกดี ชื่เล่นพี่ตลกจัง

แต่ชื่อจริงพี่เท่ห์จังนะ

แล้วหลังจากนั่นพี่ก็อยู่ในสายตาและความทรงจำของตาลมาตลอดเลย

แล้วตอนนี้ละ  แค่รูปพี่แกฉันก็มองไม่ได้แล้ว

เฮ้อ...............................................

วันนึงฉันคงทำใจได้ มันหนักหนากว่าเรื่องไหนทั้งหมดที่ฉันเคยเจอเลย

มีความสุขมาก ๆนะคะ ตาลจะอยู่ตรงนี้ เป็นกำลังใจให้พี่

ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้พบกันอีก

ขอให้พี่จำตาลได้ ตาลจำพี่ได้แน่นอน

รัก

พี่วาล

ฉันจะยิ้มต่อไปเพื่อคนที่อยู่ในฝัน เพราะคนที่ฉันอยากให้เป็นความจริงเค้าไม่อยู่แล้ว

 

มันไม่รู้อะไรนักหนา กอง ๆ กันไว้ ทำไมเราไม่เปลี่ยนไปเลยนะ เริ่มเบื่อตัวเอง แต่ก็หนีตัวเองไม่ได้นี่ซิ  ถ้าไม่ชอบที่เป็นแบบนี้ก็มีทางเดียวคือต้องปรับปรุง เอายังไงดีละ 

ตอนนี้ก็เริ่มหางานแล้วนะ  ยังไม่อยากทำงานหรอก แต่มันก็ต้องลองดู

วันนี้กินข้าวกับอะไรดีนะ  อยากกินส้มตำจัง  แต่ก็ต้องเป็นแบบไม่เผ็ดซินะ ใส่พริกได้แค่เม็ดเดียว

คืนนี้ไม่อยากนอนเลย อยากนั่งจนถึงเช้า

คิดถึงคนแถวนี้จัง ป่านนี้เป็นไงมั้งก็ไม่รู้ ไม่ค่อยได้เจอกันเลย ความจริงไม่เจอกันเลยต่างหาก  อยากคุยด้วยจัง เค้าจะอยากคุยกับเราหรือเปล่า

ตอนนี้ไม่อยากหวังแล้วเพราะรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นจริง ทั้งที่อยู่ใกล้และไกลออกไปไม่มาก หวังอะไรไม่ได้เลย

แล้วถ้าฉันไปตามที่นัดไว้ละ แล้วเค้าเกิดตกลงฉันจะทำไง  แต่พี่บอกว่าไม่ดี

คืนนี้ไม่อยากไปเลย แต่ที่ตกลงเพราะว่าอยากให้พี่หนุ่มมีโอกาสได้คุยกับคุณนุ้ย  ฉันไม่อยากไปนั่งเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่นะซิ แต่เอาว่ะ เป็นน้องที่ดีก็ต้องทำได้

ทำงานแถวบ้านเหลอ  ก็ดีอย่างที่พี่แป้วบอกอยู่ใกล้พ่อกับแม่  แต่ที่นั่นมันมีคนที่ฉันไม่อยากเจออยู่ด้วยนี่ ไม่อยากเหยียบที่ที่มันเคยอยู่ ไม่อยากจดจำอีกแล้ว

เอาละจะลองโทรบอกแม่นะ แล้วผลที่ได้เป็นไงค่อยว่ากัน ลองดูก็ได้ว่ะ ต้องโทรไปถามแม่ก่อนเอาว่ะลองดู

ตอนนี้เริ่มสั่น ใจเต้นแรง แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีความสำคัญ ก็ในเมื่อหน้ายังไม่มองกันเลย แต่ก็ไม่อยากหวังอะไรแล้วละ

ไข่เจียวหรือปลากระป๋องดีนะ แบบไหนก็อร่อยทั้งนั้นหรือทั้งสองอย่างดีละ แล้วไม่กินส้มตำแล้วเหลอ

อยากเลี้ยงหมาจัง ไม่ซิอยากเลี้ยงอะไรก็ได้ ที่ช่วยทำให้ไม่เหงา

โทรหาแม่ดีกว่านะ

ไปละ

คิดถึงนะ

บายแล้วเจอกัน

ทำไม ทำไม ทำไม

??????????????????

ทำไมทำกันแบบนี้  ทำไปได้ไง  ทำได้ไง

เรื่องนี้มันเป็นความผิดของใคร  ทำไมทำกับคุณตาลแบบนี้

เสียใจ

.

.

.

เสียใจ จริง ๆ

 

ใจร้ายที่สุด ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยสนใจกันอยู่มาแล้วทำแบบนี้ยิ่งเสียความรู้สึก   ทำไมทำกันแบบนี้

อยากลืมกันมากใช่มั๊ย  ใช่ซิ  เคยทำอะไรดี ๆ ให้ได้จำบ้างละ  ไม่เคย  คงลืมง่ายซินะ

คนเห็นแก่ตัว   ใจร้าย ไม่เคยสนใจคนอื่นนอกจากตัวเอง  ถ้าทำกันถึงขนาดนี้  ได้เลย  ไม่ต้องมานั่งคิดถึงกันอีก ที่ผ่านมาคุณตาลโง่เอง

ทำได้ลงคอ   ดี   ดีมาก

จำจำสิ่งได้ทำลงไป 

 

ความจริงเรื่องดี ๆ มันก็ไม่มีอยู่แล้วนิ  ถามหน่อย เคยทำอะไรเพื่อคุณตาลบ้างมั๊ย 

เวลาทำอะไรเคยคิดถึงบ้างหรือเปล่า 

ไม่เคย  ไม่เคยคิดได้ว่าต้องดูแลกันยังไง

แล้วคิดว่าคนอื่นเค้าจะทนได้เหลอ  

ทำไมเวลาคุณตาลทำอะไรก็ต้องคิดถึงตลอด  เป็นห่วงไปทุกเรื่อง

แต่ ไม่เคยเลยซักครั้งที่คุณตาลจะได้รับความรู้สึกนี้กลับมา 

เมื่ออยากจะลบกันออกไปจากชีวิตก็ได้เลย  ยินดี  ยินดี

แต่บอกไว้เลยนะว่าไม่มีใครทนได้หรอก คนเห็นแก่ตัว  คนที่ไม่เคยคิดเป็นห่วงหรือให้ความสำคัญกับคนอื่นนะ

ไม่มีใครทนได้นาน 

ทั้งที่คุณตาลพยายามแล้วที่ไม่เอาเรื่องพวกนี้มาคิดแต่มันทำไม่ได้จริง  ๆ ก็รอบข้างมีแต่คนที่เค้าสนใจคนอื่น

แต่พอมาเจอแบบนี้ก็ทำตัวไม่ถูก

มันพูดไม่ออก

แต่ก็ ดี

เพราะเบื่อที่ต้องมานั่งคิดมากอยู่

อีกอย่างตอนนี้ก็ทำอะไรสะดวกดี  สบายดี  ใช้ชีวิตแบบนี้ก็ดีแล้ว

ความจริงเราเองก็ผิด ก็ยอมรับ ว่าผิด

ขอโทษ

 

สุดท้ายนิสัยเราก็เหมือนเดิม บอกแล้วมันเป็นสันดาน เป็นสันดานจริง ๆ

ขี้งอน เบื่อ

ฉันง้อคนอื่นได้เสมอแต่มันก็ต้องมีบ้างที่เค้าจะแสดงให้เห็นว่าเราสำคัญ

ถามไถ่ทุกข์สุขกันมั้ง  ถูกมั๊ย แต่นี่ไม่มีเลย 

ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเป็นห่วง  หรือว่าอะไร  พูดไม่ถูกว่ะ

เอาเป็นว่าฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น    แล้วฉันก็แคร์ความรู้สึกคนอื่น

แต่เมื่อคนอื่นไม่แคร์ความรู้สึกฉัน

ฉันก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ 

พอกันที

 

มันโหดร้ายมาก 

ร้ายกาจที่สุด

เป็นสิ่งที่ต้องจดจำไปถึงที่สุด

 

 

 

ช่างมันปะไรตอนนี้งานก็เดินหน้า ถึงผิดแผนไปหน่อยแต่ก็ไม่มีปัญหา  สบายมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ว่างมากเลย  ไม่อยากเชื่อ  ทำไมว่างขนาดนี้

 

 

คำตอบ

 

เพราะเราขี้เกียจนั่นเอง

เมื่อก่อนมันเหนื่อยอยากพักผ่อน แต่หลังจากนี้ก็เริ่มทำงานแล้วละ

จะตั้งใจเหมือนเดิมแล้ว  รับรองนะว่าทำได้

 

55555

 

ได้คุยกับพี่แป้ว

สงสัยเตรียมตัวยกขันหมากมาขอเราแล้ว

แหมดีจริง  ๆ

รู้หรอกนะ

 

5555555

ถึงไม่ค่อยได้คุยกันแต่เราก็ยังอ้อนอยู่ดี  รู้สึกนิสัยอันนี้จะเป็นอะไรที่เหลือเกิน

แต่คนที่อยากอ้อนมากที่สุดตอนนี้เป็น...........ไม่บอกหรอก

แต่ดูท่าทางอ้อนไม่ได้

เจอกันที่ไรพูดไรก็ไม่รู้    งง   แต่ละเรื่องที่พูดมาตูโง่ไปเลย

 

 

 

แล้วก็อย่าคิดมากละ อย่าคิดมาก เพราะฉันเป็นคนที่แพ้คำพูดของคนอื่น เกิดรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาจริง ๆ แย่แน่เลย 

ไม่เอานะ  ไม่เอา

หรือว่าจะลองดี อยากรู้เหมือนกันว่าจะทำได้หรือเปล่า

แต่จากการคำนวณโอกาสที่เป็นไปได้ต่ำมาก เอาไงดี ไม่ลองก็ไม่รู้

 

แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกเพราะว่ามันมีห่วง มันมีห่วง มีห่วง เราไม่น่าจะทำได้นะ

คราวนี้ไม่มั่นใจเลย ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา 

ไอ้ตาลลลลลลลล มึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ทำไมเลวแบบนี้ว่ะ เลวจริง ๆ สมแล้วที่โดนเอด่าทุกวัน

แหมแต่คนเรามันก็ต้องมีมั้งซิ ทำแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วว่ะ  รู้สึกว่านานอยู่นะ

แต่ถ้าคราวนี้สำเร็จก็จะเลิกแล้ว

อะ อะ อะ  นี่ตัดสินใจว่าจะทำแล้วใช่มั๊ย

ได้ งั้นงานคราวนี้ก็ต้องวางแผนกันหน่อย ต้องวางแผนดี ๆ เพราะถ้าพลาดขึ้นมามึงตายแน่ไอ้ตาล

ระยะเวลาภายในเดือนนี้เท่านั้นถ้าไม่สำเร็จก็..................จบ

แล้วถ้ามันออกมาดีละ  ก็ต้อง.....เท่าที่ทำได้แล้วกัน

แต่ก่อนอื่น

การวางแผนที่ดีเป็นเรื่องสำคัญ

แผนการเราก็ง่าย ๆ ทำเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ต่างออกไปตรงที่......สิ่งที่ไม่เหมือน

เอาละ ได้เวลาทดลองแล้ว

 

เริ่มกันเลย

โชคดีทุกคน